Jubileumconcert Telemann Ensemble
Maassluise Courant - De Schakel - Door J.E.

Plaats: zaal 'Lepelaar' Koningshof Maassluis
Datum: zaterdag 9 april 2005
M.m.v.: Wilma van der Werff (vleugel)
Programma: werken van J.L. Bach, Rowley, Stamitz, Arnold en Haydn
Belangstelling: uitverkochte zaal, onder de bezoekers de Wethouder van Cultuur

Maassluis - Afgelopen zaterdag 9 april gaf het Telemann Ensemble in zaal 'Lepelaar' van Koningshof een jubileumconcert vanwege het 40-jarig bestaan. Nadat voorzitter Anneke Vermeulen de vele aanwezigen - onder wie wethouder Hoogenraad en zijn echtgenote - had verwelkomd, nam dirigent Marten Sijbrandij het stokje slechts in figuurlijke zin over, want hij leidde het ensemble met vaste hand, maar zonder dirigeerstokje.
Het concert werd geopend met de Ouverturensuite in G-dur van Joh. Ludwig Bach, gevolgd door het Miniature Concerto for Piano and Orchestra van Alec Rowley. De Zeeuwse pianosoliste Wilma van der Werff-Hoencamp startte zichtbaar zenuwachtig, maar hervond zichzelf in menuet en rondo. Het gedeelte voor de pauze werd afgesloten met het Orkestkwartet in F-dur van Carl Stamitz.
Na de pauze bereidde Marten Sijbrandij de zaal voor op een modern spektakelstuk, waarvan men niet al te zeer moest schrikken. Het ging om de Trevelyan Suite van Malcolm Arnold, de Engelse componist die ook de muziek schreef voor de film 'The Bridge on the River Kwai' en eerder nog voor 'Gone with the wind'. Overigens viel dat moderne spektakelstuk reusachtig mee en kregen we een lekker pittig stuk muziek voorgeschoteld! Het programma werd afgesloten met "L'impériale", de symfonie nr. 53 in D-dur van Joseph Haydn. De symfonische muziek van Haydn ziet er altijd verraderlijk eenvoudig uit en klinkt ook zo, maar is met name voor de stijkers - en daar had Telemann er deze keer veel van - een sappige klus! Het was dan ook niet zo vreemd, dat de strijkers in de gedeelten waar ze stevig hun gang konden gaan en waar fors gestreken kon worden, zelfverzekerder overkwamen dan in gedeelten waar ze aanmerkelijk zachter moesten opereren en met kruisen en mollen moesten stoeien.

Als luisteraar ga je natuurlijk niet naar een dergelijk concert omdat je de kwaliteit van het Orkestgebouw verwacht. Je gaat naar 'Telemann', omdat het een Maassluis' Ensemble is, waar mensen in zitten die je vaak kent en die een hartverwarmend enthousiasme tonen en in hun wekelijkse repetities vast en zeker genieten van het samen musiceren. En dan is het erg leuk om te zien en te horen, wat zij samen met hun dirigent voor elkaar weten te krijgen. Het was dan ook een erg prettige en geslaagde avond.